Ex

Ex. Ik heb een ex.

Een paar weken geleden had ik ontzettend het gevoel dat mijn ex en ik de strijd van de laatste maanden van ons huwelijk in alle hevigheid opnieuw aan het voeren waren. Ik had het idee dat ze onredelijke dingen van mij vroeg. Ik vond dat op ze soms erg bot tegen mij deed en had het gevoel dat ze me behandelde als een kind. Terug in het rollenpatroon van ons huwelijk…

En toen was voor mij de maat vol. Ik was het helemaal zat en besloot ik alle contact met haar te verbreken. En ik eiste dit ook van mijn ouders.

ExIk beantwoordde haar mail niet meer en ik stopte de alimentatie. Ik wilde mijn ex in een isolement dwingen. Zodat ze mij niet meer direct of indirect kon lastigvallen…

Op Facebook kreeg ik zowel steun als kritiek. Beide waren welkom. De steun was meer persoonlijk van aard, de kritiek ging over mijn manier van doen, hoe ik mijn ex zag, wat mijn eigen rol in deze relatie was. ‘k Had er zelf ook een mening over: Mijn gedrag was niet congruent met wie ik wilde zijn en wat ik wilde uitstralen. Ik wilde leven met liefde als uitgangspunt. Het werd tijd om te onderzoeken waarom ik last had van wat mijn ex en wat zij zei of deed…

De afgelopen jaren zijn voor mij één groot veranderingsproces geweest. Ik heb geleerd los te laten. Ik ben sterker en volwassener geworden. En hoewel ik weet dat ik echt ben veranderd, voelde ik me met mijn ex telkens in ons oude rollenpatroon teruggeduwd. Hoe kon ik me daar los van maken?

Tijdens een trancedans kwam het allemaal samen. Het thema van de trancedans was “verbinding”. Verschillende vragen passeerden tijdens het dansen: “Kun je haar met andere ogen zien?”, “Kun je misschien wat meer respect opbrengen voor die vrouw? Ze is immers de moeder van je kinderen!,  “Wat zou liefde doen?”

Wat zou liefde doen…? Ik wilde een nieuwe verbinding op basis van gelijkwaardigheid en verder wilde ik haar, mijn ex, alleen maar omhelzen…

Een paar dagen later volgde er een diep en verhelderend gesprek met haar. Mijn ex bleek niet te zijn veranderd, maar mijn gedachten en mijn gevoelens over haar waren ontdaan van alle negatieve lading…

En ik heb nu niet mijn ex uit mijn leven gebannen, zoals ik van plan was, maar wel het woord “ex”: Mijn ex heet vanaf nu weer gewoon Mary-Ann.

Sjamanistische Dood, level 2

Ik peddelde rustig in een bootje over de rivier – de rivier van het leven…

Tot de dood mij riep en ik als een gek tegen de stroom in moest peddelen, om mijn leven te redden, om tijd te winnen, om van alles en iedereen afscheid te kunnen nemen…

 

“Nodig om de beurt iedereen uit in je boot… Iedereen waarvan je nog afscheid wilt nemen of waarmee je nog iets hebt uit te praten, want straks kan het niet meer…”, zo luidde de opdracht.

Ik nodigde stuk voor stuk alle mensen die mij dierbaar waren uit. Soms moest ik zoeken in de uithoeken van mijn geheugen, soms verschenen de beelden vanzelf… Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn ouders… Andere familieleden, vrienden, mensen die vroeger mijn vrienden waren, enkele lieve vriendinnen… Ik zag hun gezichten haast tastbaar voor me. Sprak met ze. Voelde heftige emoties…

Toen was het tijd om te gaan… De laatste aardse banden werden verbroken, er klonk een hemels lied en daarna werd het rustig… In de stilte die er toen was zag ik slechts één beeld… een vlinder.