Sjamanistische Dood, level 1

Vorig jaar, tijdens het Eigentijds Festival, werd mijn aandacht getrokken door een workshop genaamd “De Sjamanistische Dood, level 1”. De dood, dat klonk spannend, en ook wel enigszins alarmerend… In de omschrijving, in het programmaboek, las ik: “Krachtig transformatieritueel om je leven te veranderen en/of te verdiepen.”

Om verschillende redenen wilde ik dit ritueel ook ondergaan. Ik was nieuwsgierig en wilde weten hoe ik dit ritueel kon relateren aan andere transformatieprocessen, zoals ik die kende uit bijvoorbeeld NLP en de neuro-semantiek. Ik vond het spannend om een spirituele wereld in te gaan die me volkomen onbekend was, anders dan bijvoorbeeld die van het christendom en het boeddhisme. Maar bovenal wilde ik “veranderen”…

In vroeger tijden werd het ritueel gebruikt om een leerling-sjamaan in te wijden. De sjamaan moest vrij zijn van alles wat hem in zijn werk zou kunnen beperken. Hij moest dus zijn belemmerende overtuigingen loslaten, niet onzeker of hoogmoedig zijn, niet bang zijn en geen verwachtingen hebben. Ook moest hij familie- en vriendschapsbanden verbreken, als deze hem bij zijn werk konden hinderen.

Tijdens het ritueel, waarbij ik als deelnemer geheel onder een deken lag, werd getrommeld en gezongen. In de volledige duisternis werd ik meegenomen op een trip, waarbij verschillende totemdieren verschenen en delen van mijn lichaam weg vraten. Elk lichaamsdeel stond daarbij tevens  symbool voor iets anders. Zo stonden de hersenen onder andere voor niet dienende, negatieve gedachten, de ogen voor verkeerde zienswijzen of het lopen met oogkleppen op, het hart voor liefdesverdriet en teleurstellingen, etc.

Ik had besloten me volledig over te geven aan het ritueel. Hierdoor is het een zeer intense ervaring geworden, waarbij ik mijn tranen de vrije loop heb gelaten… Op een bepaald moment was er niet meer van mij over dan een skelet. Dat was het meest bevrijdende moment dat ik tot dan toe had meegemaakt: Er was niets meer, ik kon niets meer en hoefde dus ook niets meer. Geen verantwoordelijkheden, geen verplichtingen. Heerlijk!

Daarna volgde nog een mooi inzicht. Als ik mij van mijn skelet kon verplaatsen in de waarnemer van dat skelet, wie was ik dan werkelijk?