Voor de derde workshop kregen we vooraf de opdracht om werk van Kurt Schwitters online te bekijken en te beluisteren. Verrassend genoeg vond ik zijn schilderijen wel mooi, in elk geval voor wat betreft compositie en kleurgebruik.

Kurt Schwitters werkte naast beeld ook met geluid. Zijn Ursonata deed me denken aan het jibberisch dat Asya en ik soms met elkaar spreken. Luister hier naar Kurt Schwitters – Ursonate.

Tijdens de workshop kregen we van Mieke de volgende opdracht: “Vergeet alle geboden en verboden die er bestaan rondom kunst. Verwerp de grenzen tussen disciplines, tussen wat banaal is en van belang, tussen kunst en kitsch, zin en onzin.”

Van Asya had ik nog een extra opdracht meegekregen: Doe iets met het Russische woord “Пара”, wat paar, maar ook blokuur (dubbel lesuur) betekent.

Door de combinatie van opdrachten ontstond het idee om met twee paar schoenen verfafdrukken te maken op het papier. In principe zou de opdracht dan al klaar zijn.

Karin was was gelukkig ook voor dit idee te porren. Ze kneep flink wat blauwe verf op een palet, smeerde het uit en drukte haar eerste laars erin. Daarna een ferme stap op het papier en klaar! Hierna volgde de tweede laars…

Mijn voetstappen in rode verf doorkruisten die van Karin. Duidelijk herkenbare gympen in maat 43. Na deze actie liepen we de rest van de avond met blauwe “zwembadhoesjes” over onze schoenen.

Omdat ik thuis al had gelezen over het verwerken van alledaagse voorwerpen in de kunst en over banaliteit, had ik een oude onderbroek meegenomen. Maar daar zullen we het verder niet over hebben… (Gelukkig hebben we de foto’s nog).

 Na alle grappige momenten kostte het veel moeite om nog iets van het schilderij te maken. Voor wie het aan de foto niet kan zien: De volgende ingrediënten zitten in het schilderij verwerkt: lucifers, velletjes ongebruikt wc-papier, een oud wc-rolletje, stukken vaatdoek, een boodschappenlijstje en repen stof van Asya’s jurk.

De oranje verf heeft wat structuur gekrengen door de toevoeging van koffieprut.

De tweede les van de schildercursus ging over het dadaïsme. Ik had me van te voren een klein beetje ingelezen en dacht dat we figuren zouden gaan samenstellen uit letters en teksten. Na de theoretische inleiding kregen we echter de opdracht om een “dadaïstisch portret” te maken. Een lastige opgave…

De Eerste Wereldoorlog was de eerste oorlog die met moderne technologie werd uitgevochten. Vele soldaten kwamen zwaar verminkt uit de loopgraven en moesten met kunstmatige ledematen verder door ‘t leven. In het dadaïsme zien we dit terug in absurdistische, soms schokkende en soms betekenisloze kunst, bijvoorbeeld in de vorm van “opengewerkte” mensen of figuren die half mens, half machine zijn.

Ik vind het moeilijk om de kunst uit die periode, tussen 1916 en 1920, mooi te vinden. Alles wat de natuur heeft voortgebracht vind ik in principe mooi, inclusief mensen die het nooit tot fotomodel zullen brengen. Ik kan deze mensen accepteren zoals ze zijn, ze waarderen voor wie en wat ze zijn en ze in sommige gevallen zelfs bewonderen. Waar ik moeite mee heb, is als er cosmetische aanpassingen worden gedaan waar dat eigenlijk niet nodig is. Er zijn inmiddels voldoende voorbeelden voorhanden van plastische chirurgie die niet het beoogde effect heeft gehad. De beeldende kunst uit het dadaïsme komt op mij soms over als “mislukking”. Een freakshow.

De inspiratie voor mijn portret bleef lang uit. Ik moest het uiteindelijk onder tijdsdruk maken. Dit leidde uiteindelijk tot een man wiens leven wordt geregeerd door allerlei klokken. Hij moet puzzelen om het allemaal te laten passen. Hij lacht nog, maar is de lach wel echt?

Nog altijd op zoek naar die ene passie, die ene manier om uitdrukking te geven aan mijn bestaan, kwam ik de schildercursus “Ontdek je eigen beeldtaal” van KNOCKaRT tegen. Afgelopen dinsdag was deel één van deze cursus.

Samen met Twitter-vriendin Karin Winters reden we naar Vianen, waar Mieke Siemons haar atelier heeft. Na een kort voorstelrondje en een introductie in het kubisme, mochten we de mouwen opstropen, kwasten uitzoeken en verf op een palet smeren. Het was de bedoeling een eigen interpretatie te maken van dit stilleven.

 Ik had een “blokkade” verwacht toen ik het grote witte vel papier aan de wand plakte. Dat bleek mee te vallen. Net als de meeste andere cursisten begon ik met het volledig inkleuren van de achtergrond, zodat er geen stukje wit meer te zien was. Omdat de verf niet helemaal goed gemengd was ontstond er vanzelf iets met vorm, kleur en structuur.

Na het inkleuren van de gitaar en de fles besloot ik het schilderij niet al te druk te maken. Behalve een gitaar en een fles zou je ook twee lijven kunnen zien in mijn schilderij. De naam van de krant “Het Kontakt” heb ik daarom verbasterd naar “In contact”, wat in het Russisch ”В Контакте” is.

Dat laatste is op dit moment een thema dat speelt in mijn relatie met Asya. In contact zijn, werkelijk in verbinding zijn met elkaar. Alleen jammer dat ik het woord contact niet helemaal juist heb gespeld…