Pijnbestrijding

Ik ben niet bang voor aanslagen of geweld, of een aanstaande derde wereldoorlog.

Ik leef mee met degenen die geraakt zijn door de aanslagen in Parijs, net zoals ik meeleef met de nabestaanden van het neergestorte Russische vliegtuig in de Sinaï, net zoals ik meeleef met de burgerslachtoffers in Syrië en Irak.

Ook voel compassie voor de daders. Niet dat ik hun gedrag wil goedpraten, maar ergens in hun leven moet er ook iets zijn misgegaan waardoor ze tot deze keuzes zijn gekomen.

Waar ik me zorgen over maak, is hoe de aanslagen in de media worden gebruikt. Ik heb de indruk dat het publiek een collectief trauma wordt aangepraat, waarvan de sporen nog lang zichtbaar zullen zijn.

Waar ik me zorgen zorgen over maak, is de manier waarop regeringsleiders reageren door geweld met geweld te beantwoorden. Dit zal alleen maar tot meer geweld leiden.

Waar ik me zorgen over maak is dat de aanslagen worden gebruikt om extra bevoegdheden toe te kennen aan inlichtingendiensten, waardoor onze vrijheid (nog) verder wordt beperkt.

Waar ik me zorgen over maak is een verdere verharding en polarisatie van onze maatschappij. Ook hier zal uitsluiting van sommige mede-Nederlanders uiteindelijk leiden tot meer uitzichtloosheid en geweld.

En tegelijkertijd zie ik verbondenheid en verbroedering ontstaan, mensen die elkaar steunen. Ik zie statistieken voorbijkomen waaruit blijkt dat er in West-Europa sinds de jaren ’90 niet zo weinig dodelijke slachtoffers zijn gevallen bij aanslagen als de laatste 10-20 jaar. Ik zie mooie initiatieven van mensen die zich inzetten voor vluchtelingen.Ik zie berichten voorbijkomen die oproepen tot meer Liefde.

En ik neig ernaar te geloven dat de mens in de kern goed is, liefde is.

Laten we pijn bestrijden door lief te hebben. In de eerste plaats onszelf. En als dat lukt, onze naasten. En als dat lukt, ook onze vermeende vijanden.

<3