Deep Impact

Is het geoorloofd dat een ouder zijn of haar kind slaat? Moet ik me schamen dat ik in mijn vader me sloeg toen ik klein was? Moet ik er nu over zwijgen, om mijn ouders te beschermen?

Hier komt de boeman

Vandaag heb ik deelgenomen aan een familieopstelling. Uit een korte analyse van het probleem dat ik inbracht bleek dat ik moeite heb met grenzen stellen.

“Is er ooit, in je kindertijd, in je jeugd iemand duidelijk over je grenzen gegaan?”

Ik hoefde niet lang na te denken. “Ja, mijn vader. Hij sloeg me.”

In de opstelling plaatste ik mijn vader – gespeeld door een andere deelnemer – in de ruimte, op een plek zo ver mogelijk van mij vandaan. Mijn vader was bijna nooit thuis. En als hij er wel was,  was hij meestal ook niet echt aanwezig. Ik kreeg de opdracht mijn vader te vragen om dichterbij te komen. En “stop” te roepen zodra ik merkte dat mijn gevoel veranderde.

“Papa, wil je dichterbij komen?”

Mijn vader kwam dichterbij. Ik vond het spannend, maar zei niks. Nadat mijn vader een paar stappen in mijn richting had gezet voelde ik mijn buik verkrampen.

“Stop!”

Ik voelde angst voor mijn vader! Na zoveel jaren zag ik ‘m nog steeds dreigend op me afkomen…

Ik kwam weer tot mezelf. En opnieuw moest ik mijn vader dichterbij roepen. Nadat hij een paar stappen had gezet, veranderde mijn gevoel opnieuw. Weer voelde ik angst opkomen, dus ik riep stop. Ik hoopte dat mijn gevoel anders zou zijn. Dat zijn intenties anders zouden zijn. Maar zo kon ik hem niet zien. Tranen liepen inmiddels over mijn wangen…

Voor de derde keer moest ik mijn vader dichterbij roepen. Na enkele stappen veranderde mijn gevoel opnieuw. En weer riep ik stop. Mijn vader was nu zo dicht genaderd dat ik – nog steeds op veilige afstand – emotie van zijn gezicht kon lezen. Wat betekende dit? Ik merkte dat ik gezien wilde worden, dat ik naar liefde verlangde. Maar meteen was daar wéér die angst…

In plaats van mezelf te laten zien, maakte ik me klein. Kroop ik weg. Hield ik mijn adem in om maar niet teveel geluid te maken. Trok ik me terug.

En dit is alleen nog maar wat er gebeurde nadat de klappen al waren gevallen.

Impact

Nu, vandaag, ben ik bijna 44 jaar. Na jaren van bagatelliseren en vergoelijken ben ik er klaar mee. Ja, ik was als kind vast niet altijd een lieverdje. Maar ik was nog altijd een kind, godverdomme!

Ik zat met vragen als: Waarom laat ik anderen zo makkelijk over mijn grenzen gaan? Waarom durf ik niet meer van mezelf te laten zien? Waarom altijd twijfelen of ik het wel goed genoeg doe? Waarom durf ik nog steeds niet voor publiek te zingen? En waarom draaide ik verschrikt mijn hoofd af, toen mijn lief haar hand op mijn gezicht wilde leggen?

Vandaag kwam het antwoord. Of althans, een groot deel van het antwoord. Die klappen van toen hadden een veel grotere impact op mij en op mijn leven dan ik ooit voor mogelijk had gehouden! En niet alleen op mijn leven, maar ook op het leven van de mensen om mij heen.

Wens

Ik zou willen dat mensen, die van zichzelf weten dat ze niet in staat zijn zich te beheersen, zich drie keer bedenken voordat ze aan kinderen beginnen.

Van mijn vader verwacht ik niets. Eerdere gesprekken liepen uit op “dan had je ’t waarschijnlijk verdiend”, “dat ging vroeger nu eenmaal zo” en “vraag die en die en die, en ze zullen allemaal vertellen wat een goede man ik ben”.

Het enige dat ik ooit nodig had, was: “Ik zie je, en ik hou van je”.

Dat mag ik nu tegen mezelf zeggen…

Een gedachte over “Deep Impact

  1. Ja, zo gaat dat dus, Albert, je neemt toch wel veel mee van je jeugd. Ik weet er alles van, nadat mijn moeder overleed (ik was net geen twee jaar oud) is mijn vader niet goed met me omgegaan, hij bracht me (uit nood denk ik) van de ene oom en tante naar de andere (niet zo vreselijk) maar ook naar een vreemd gezin. Mijn eerste jeugdherinnering, ‘papa, je laat me hier toch niet achter?’, ik zal zo rond 4 jaar zijn geweest. Helaas liet hij me dus achter, en het heeft 10-tallen jaren geduurd voordat ik begreep dat mijn moeizame functioneren, vermoeidheid en onzekerheid (vergelijkbaar met wat jij vertelt) daarvan het gevolg waren.
    Ik weet eigenlijk niet of dit een zinnige reactie is, ik leg de nadruk misschien teveel op mijn eigen sores? Ik denk dat het heel goed is dat je ermee aan de gang gaat / bent gegaan en dat je niet opzij gaat voor ‘de lieve vrede’. En ook nog gefeliciteerd natuurlijk!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *