Verloren contact

“The “mission” or the search for freedom is the priority of the masculine, whereas the search for love is the priority of the feminine.” ~ David Deida, The Way of the Superior Man

Ergens in mijn jonge jaren “wist” ik prima dat ik een vrijbuiter was die wilde ontdekken. Zonder er veel over na te denken ging ik op zoek naar vrijheid. En toch valt het niet te ontkennen… Ergens ben ik mijn missie als man uit het oog verloren.

Mijn vader heeft hierin een duidelijke rol gespeeld (al was hij zich daarvan niet bewust). Wat me vooral is bijgebleven uit mijn jeugd is het feit dat hij bijna nooit thuis was. En wanneer hij wel thuis was, ik mijn dromen met hem deelde of mijn plannen aan hem voorlegde, was daar bijna als vanzelfsprekend een afwijzende reactie. “Je kunt nog geen deuk in een pakje boter slaan”, “je kunt nog geen kip maken, al kreeg je de veren cadeau”, “Je bent net als Tijl Uilenspiegel, die zei: ‘Ze hebben allemaal een hekel aan me, maar ik heb het er zelf naar gemaakt’”, etc., etc. Hierdoor kon het idee postvatten dat ik niks kon. Nergens goed voor was. Dat ik niets waard was.

Door het gedrag van mijn moeder werd dit idee, dit gevoel, bijna ongemerkt versterkt. We mochten thuis niet koken of helpen met de afwas, want dat zou te veel rommel geven. Als kind vond ik dat helemaal niet zo erg, maar nu begrijp ik dat dit voor mij een belemmering is geweest om volwassen te worden.

Daarna verloor ik steeds meer het contact met mijn missie. Ik trouwde met mijn eerste partner. Zij was een vrouw die goed was in dingen plannen, en zorgen dat ze ook gebeurden. Ik ging in loondienst. Ik kreeg kinderen en met mijn partner sprak ik af dat ik één dag per week thuis zou zijn om op de kinderen te passen. Pardon, voor mijn kinderen te zorgen. De papa-dag was voor mij geen succes. En pas nu, na het lezen van David Deida begrijp ik waarom. Het verplicht thuiszijn, iets doen in het huishouden en bezig zijn met de kinderen: het was allemaal niet in lijn met mijn “mannelijke essentie”. Het paste niet bij wie ik was: een man met een missie en op zoek naar vrijheid.

Uiteindelijk leidde het ontkennen van wie ik werkelijk was tot een burn-out en een echtscheiding. En ik vermoed dat ik, mede door het slechte contact met mijn vader en het idee dat ik hem niet kon vertrouwen, een voorkeur ontwikkelde voor vriendschappen met vrouwen. Maar misschien vergis ik me?

Vergeven

Wie bovenstaande leest zou wellicht kunnen denken dat ik de schuld van mijn burn-out of mijn scheiding bij mijn ouders leg, of bij mijn eerste partner. Wel, dit heb ik lang gedaan en soms is dit nog te merken in mijn taalgebruik. De verantwoordelijkheid om het door mij gewenste leven te gaan leven ligt echter bij mij. Ik accepteer dat de dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen.

Tijdens één van de Sjamanistische Dood-levels heb ik mijn ouders vergeven – in het volledige besef dat dit voornamelijk voor mijzelf “waarde” zou hebben.

Onder andere door het lezen van boeken als “De Vier Inzichten” (Ruiz) en “De kracht van het NU” (Tolle) en het volgen van trainingen en workshops, zoals biodanza, tantra en “Veerkracht en weerbaarheid” heb ik geleerd van mezelf te houden en mijn eigen keuzes te maken. En nu ik – eindelijk – van mezelf hou is er ook ruimte om, oprechter dan ooit, van een ander te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *