Duivels dilemma

De afgelopen twee jaar realiseerde ik mij dat ik in mijn tweede huwelijk opnieuw verstrikt was geraakt in allerlei afspraken die mij beperkten in mijn vrijheid.

Zullen we eens afspreken?

’t Begon ermee dat ik soms gewoon behoefte had aan een goed gesprek – naast de diepgaande gesprekken die ik al had met mijn partner. Soms heb je – heb ik – nu eenmaal behoefte aan een frisse kijk op de zaak, op een andere mening, op een luisterend oor voor de onderwerpen die binnen de eigen relatie niet besproken konden worden. Via social media als Twitter en Facebook was het eenvoudig deze onderwerpen aan te snijden. En een enkele keer volgde er een afspraak om elkaar in levenden lijve te ontmoeten. Om die ander beter te leren kennen en om het onderwerp van gesprek verder uit te diepen.

Bijna elke afspraak die ik maakte was met een vrouw. Ik heb al lang een voorkeur voor vrouwen en ook voor vriendschappen met vrouwen. ’t Was me niet eens echt opgevallen en ik zag er ook geen probleem in. Totdat mijn partner steeds vaker begon op te merken dat ze graag zou zien dat ik ook eens, of misschien wat vaker, met mannen zou omgaan. Maar ja, wat kun je met andere mannen bespreken als je het niet over voetbal, auto’s of vrouwen wilt hebben…? Bovendien waren de meeste van mijn collega’s ook al van het mannelijk geslacht.

Biodanza

BiodanzaIn dezelfde periode gingen mijn partner en ik wekelijks naar biodanza. Naast dat je er gewoon lekker individueel kunt dansen, worden er verschillende oefeningen gedaan waarbij je één op één in contact bent met je danspartner, of met verschillende mensen tegelijk.

Bij verschillende oefeningen merkte ik dat ik dat ik liefde kon voelen voor iedereen. Het maakte daarbij geen verschil of het nu om een vrouw of een man ging, groot of klein, oud of jong: het gevoel van liefde was er. En doordat het eigenlijk niet uitmaakte voor wie en bij wie ik liefde voelde, besefte ik steeds meer dat mijn gevoel van liefde niet aan die ander was gekoppeld. Het lukte steeds makkelijker om het gevoel tot enkele dagen na de workshop vast te houden. Het was mijn gevoel.

HartIk voelde liefde. Voor alles en voor iedereen, inclusief mijzelf. Een gevoel dat zich niet makkelijk in woorden laat vatten… Voor mij was het mooi, warm, allesomvattend; het kleurde mijn dagen een beetje mooier en ik liep regelmatig te grijnzen…

De liefde voelde overvloedig en de wens ontstond om haar te delen met andere mensen. Ik wilde andere mensen “aanraken”, zodat ze geïnspireerd zouden raken en dat de hele wereld elke dag een beetje mooier zou worden. Mooi toch?

Onvrij

Tot die ene keer bij biodanza, dat ik, volgens mijn partner, een oefening met háár had moeten doen en niet met die net iets te uitdagende vrouw. Er volgde een zwijgende autorit naar huis. En die keer dat ik lang in de stad was blijven hangen met een leuke vrouw die ik van Twitter kende. Er was absoluut niets gebeurd tussen haar en mij, maar mijn partner liet blijken dat ze het niet leuk vond…

Daarnaast ontmoette ik anderhalf jaar geleden een vrouw met wie het in online gesprekken heel goed klikte. In haar woorden voelde ik veel liefde. En later, toen we elkaar stilzwijgend in de ogen keken, ervoer ik haar als rustpunt, als bron van liefde in het verder zo drukke café. Ik bracht haar die avond naar haar huis, en daar hadden we een méér dan gezellige tijd samen…

Deze gebeurtenis bracht me volledig uit mijn evenwicht. Aan de ene kant wilde ik er graag over vertellen, omdat ’t op een bepaalde manier heel mooi was geweest. Aan de andere kant kende ik het standpunt van mijn partner, haar mogelijke reactie, en voelde ik me enorm schuldig dat dit was gebeurd. Ik voelde onrust en schaamte. En tegelijk ontstond het verlangen om ooit nog eens zoiets mee te mogen maken…

Bespreekbaar?

Toen de rust enigszins was weergekeerd koos ik ervoor te zwijgen. Wel wilde ik het onderwerp in de vorm van een hypothese bespreken. Wat nou als…? Stel, ik heb een afspraak met een andere vrouw, wat kan er dan wel en wat niet? Waar liggen de grenzen? Het bleek dat een stevige knuffel nog wel kon, maar zoenen en vrijen waren uit den boze. Opbiechten wat ik had gedaan zou dus leiden tot het einde van mijn relatie. En dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Maar als ik niks zou vertellen zou ik mezelf laf vinden en me voor altijd schuldig voelen. Een duivels dilemma…

Wat kan er wel in jouw relatie? Wat niet? Wat sta jij jezelf toe? En wanneer gaat jouw partner echt over de schreef?

 

7 gedachten over “Duivels dilemma

  1. Mooi stuk en buitengewoon openhartig.

    Het lukt mij niet mijn op dat moment One and Only te delen met andere, wellicht ook heel lieve mensen, op het vlak van geestelijke en lichamelijke intimiteit. Waarom niet? Ik word er diep ongelukkig van.

    Tegelijkertijd denk ik dat liefde zich niet kan beperken tot één persoon ‘tot de dood ons scheidt’. Ik vind het culturele construct ‘trouwen’ begrijpelijk, maar iets waar ik geen goed fundamenteel argument voor kan bedenken. (Hoogstens voor het proces ‘trouwen’ wel: het is leuk.)

    Als je ook met iemand anders de liefde wil verkennen, voel je vrij, en dan wel eerstens bevrijd van mij. Ik wil vervolgens verder. Omdat ik in relaties bovenal geloof in gelijkwaardige reciprociteit, zal ik hetzelfde doen.

    Dit is tevens de reden van het categorisch imperatief dat ik het de ander zou moeten vertellen als die situatie zich bij mij voordoet: dan bied ik de ander de mogelijkheid een geïnformeerd besluit te nemen over dier eigen toekomst. Zou ik het niet vertellen, dan onthoud ik de ander een autonoom bestaan; dat druist tegen mijn begrip van vrijheid in, waar iedere vezel van mijn wezen in gelooft. Autonomie is een essentieel recht waar miljoenen voor zijn gestorven.

    • Ik volg je redenering. Voor mij geldt dat die openheid er zeker moet zijn. Dus wel vertellen, zodat de ander – inderdaad – een wel afgewogen besluit kan nemen. Of ik er ongelukkig van word als mijn partner met een ander vrijt is iets dat ik volledig zelf lijk te kunnen bepalen.

  2. Ha Albert! Ik ben bij je terecht gekomen dankzij jouw Like op mijn FB-reactie op de vraag van Caroline “welke positieve dingen dragen mannen bij aan een relatie”.
    Jouw reactie op deze vraag (veiligheid) verbaast me, in die zin dat je hier een Duivels Dilemma beschrijft waarin vertrouwen en veiligheid de hoofdrol spelen. Van jouw partner heb je (willens en wetens) een (te?) groot offer gevraagd. Jullie zijn het eens geweest over het begrip Vrijheid. Zij heeft jou haar grenzen duidelijk aangegeven. Omdat dit “probleem” voor een deel ook binnen mijn relatie een issue is, zou ik heel graag willen horen hoe jullie hier een weg hebben gevonden.
    Heb je het haar verteld? Heeft zij het “losgelaten”?
    Je schrijft: “Ik voelde onrust en schaamte. En tegelijk ontstond het verlangen om ooit nog eens zoiets mee te mogen maken…”. De angst die deze uitspraak bij mij oproept, zal jouw partner ook hebben gevoeld. Hoe moet dat nu verder met het hoogste goed binnen een relatie “vertrouwen en veiligheid”?

    Met alle respect hoop ik op jouw reactie.

    • Hallo Hennie, dankjewel voor je reactie!

      Waar zal ik beginnen? Het verhaal is van een jaar geleden, en beschrijft de situatie van anderhalf jaar daarvóór, eind 2011. Toen ik begin 2013 opnieuw verliefd werd op een ander heb ik alles aan mijn partner verteld, en geprobeerd om onze relatie “open te breken”. De afwijzende reactie van mijn partner maakte dat ik besefte dat het niet mogelijk was om twee relaties naast elkaar te hebben, en dat ik uiteindelijk liever met mijn nieuwe vriendin verder wilde…

      Uiteindelijk is het niet zover gekomen, en zijn mijn partner en ik nog steeds samen. De vorm van de relatie is wel anders. Minder ongezonde symbiose, meer “in vrijheid verbonden”.

      Volgens mij is het juist “de angst de ander te verliezen” die ervoor zorgt dat dit ook gebeurt. De kunst is dus om het gedrag van je partner niet als bedreigend te zien en hem of haar inderdaad los te laten, zodat je in verbinding kunt blijven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *