Duivels dilemma

De afgelopen twee jaar realiseerde ik mij dat ik in mijn tweede huwelijk opnieuw verstrikt was geraakt in allerlei afspraken die mij beperkten in mijn vrijheid.

Zullen we eens afspreken?

’t Begon ermee dat ik soms gewoon behoefte had aan een goed gesprek – naast de diepgaande gesprekken die ik al had met mijn partner. Soms heb je – heb ik – nu eenmaal behoefte aan een frisse kijk op de zaak, op een andere mening, op een luisterend oor voor de onderwerpen die binnen de eigen relatie niet besproken konden worden. Via social media als Twitter en Facebook was het eenvoudig deze onderwerpen aan te snijden. En een enkele keer volgde er een afspraak om elkaar in levenden lijve te ontmoeten. Om die ander beter te leren kennen en om het onderwerp van gesprek verder uit te diepen.

Bijna elke afspraak die ik maakte was met een vrouw. Ik heb al lang een voorkeur voor vrouwen en ook voor vriendschappen met vrouwen. ’t Was me niet eens echt opgevallen en ik zag er ook geen probleem in. Totdat mijn partner steeds vaker begon op te merken dat ze graag zou zien dat ik ook eens, of misschien wat vaker, met mannen zou omgaan. Maar ja, wat kun je met andere mannen bespreken als je het niet over voetbal, auto’s of vrouwen wilt hebben…? Bovendien waren de meeste van mijn collega’s ook al van het mannelijk geslacht.

Biodanza

BiodanzaIn dezelfde periode gingen mijn partner en ik wekelijks naar biodanza. Naast dat je er gewoon lekker individueel kunt dansen, worden er verschillende oefeningen gedaan waarbij je één op één in contact bent met je danspartner, of met verschillende mensen tegelijk.

Bij verschillende oefeningen merkte ik dat ik dat ik liefde kon voelen voor iedereen. Het maakte daarbij geen verschil of het nu om een vrouw of een man ging, groot of klein, oud of jong: het gevoel van liefde was er. En doordat het eigenlijk niet uitmaakte voor wie en bij wie ik liefde voelde, besefte ik steeds meer dat mijn gevoel van liefde niet aan die ander was gekoppeld. Het lukte steeds makkelijker om het gevoel tot enkele dagen na de workshop vast te houden. Het was mijn gevoel.

HartIk voelde liefde. Voor alles en voor iedereen, inclusief mijzelf. Een gevoel dat zich niet makkelijk in woorden laat vatten… Voor mij was het mooi, warm, allesomvattend; het kleurde mijn dagen een beetje mooier en ik liep regelmatig te grijnzen…

De liefde voelde overvloedig en de wens ontstond om haar te delen met andere mensen. Ik wilde andere mensen “aanraken”, zodat ze geïnspireerd zouden raken en dat de hele wereld elke dag een beetje mooier zou worden. Mooi toch?

Onvrij

Tot die ene keer bij biodanza, dat ik, volgens mijn partner, een oefening met háár had moeten doen en niet met die net iets te uitdagende vrouw. Er volgde een zwijgende autorit naar huis. En die keer dat ik lang in de stad was blijven hangen met een leuke vrouw die ik van Twitter kende. Er was absoluut niets gebeurd tussen haar en mij, maar mijn partner liet blijken dat ze het niet leuk vond…

Daarnaast ontmoette ik anderhalf jaar geleden een vrouw met wie het in online gesprekken heel goed klikte. In haar woorden voelde ik veel liefde. En later, toen we elkaar stilzwijgend in de ogen keken, ervoer ik haar als rustpunt, als bron van liefde in het verder zo drukke café. Ik bracht haar die avond naar haar huis, en daar hadden we een méér dan gezellige tijd samen…

Deze gebeurtenis bracht me volledig uit mijn evenwicht. Aan de ene kant wilde ik er graag over vertellen, omdat ’t op een bepaalde manier heel mooi was geweest. Aan de andere kant kende ik het standpunt van mijn partner, haar mogelijke reactie, en voelde ik me enorm schuldig dat dit was gebeurd. Ik voelde onrust en schaamte. En tegelijk ontstond het verlangen om ooit nog eens zoiets mee te mogen maken…

Bespreekbaar?

Toen de rust enigszins was weergekeerd koos ik ervoor te zwijgen. Wel wilde ik het onderwerp in de vorm van een hypothese bespreken. Wat nou als…? Stel, ik heb een afspraak met een andere vrouw, wat kan er dan wel en wat niet? Waar liggen de grenzen? Het bleek dat een stevige knuffel nog wel kon, maar zoenen en vrijen waren uit den boze. Opbiechten wat ik had gedaan zou dus leiden tot het einde van mijn relatie. En dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Maar als ik niks zou vertellen zou ik mezelf laf vinden en me voor altijd schuldig voelen. Een duivels dilemma…

Wat kan er wel in jouw relatie? Wat niet? Wat sta jij jezelf toe? En wanneer gaat jouw partner echt over de schreef?

 

Verloren contact

“The “mission” or the search for freedom is the priority of the masculine, whereas the search for love is the priority of the feminine.” ~ David Deida, The Way of the Superior Man

Ergens in mijn jonge jaren “wist” ik prima dat ik een vrijbuiter was die wilde ontdekken. Zonder er veel over na te denken ging ik op zoek naar vrijheid. En toch valt het niet te ontkennen… Ergens ben ik mijn missie als man uit het oog verloren.

Mijn vader heeft hierin een duidelijke rol gespeeld (al was hij zich daarvan niet bewust). Wat me vooral is bijgebleven uit mijn jeugd is het feit dat hij bijna nooit thuis was. En wanneer hij wel thuis was, ik mijn dromen met hem deelde of mijn plannen aan hem voorlegde, was daar bijna als vanzelfsprekend een afwijzende reactie. “Je kunt nog geen deuk in een pakje boter slaan”, “je kunt nog geen kip maken, al kreeg je de veren cadeau”, “Je bent net als Tijl Uilenspiegel, die zei: ‘Ze hebben allemaal een hekel aan me, maar ik heb het er zelf naar gemaakt’”, etc., etc. Hierdoor kon het idee postvatten dat ik niks kon. Nergens goed voor was. Dat ik niets waard was.

Door het gedrag van mijn moeder werd dit idee, dit gevoel, bijna ongemerkt versterkt. We mochten thuis niet koken of helpen met de afwas, want dat zou te veel rommel geven. Als kind vond ik dat helemaal niet zo erg, maar nu begrijp ik dat dit voor mij een belemmering is geweest om volwassen te worden.

Daarna verloor ik steeds meer het contact met mijn missie. Ik trouwde met mijn eerste partner. Zij was een vrouw die goed was in dingen plannen, en zorgen dat ze ook gebeurden. Ik ging in loondienst. Ik kreeg kinderen en met mijn partner sprak ik af dat ik één dag per week thuis zou zijn om op de kinderen te passen. Pardon, voor mijn kinderen te zorgen. De papa-dag was voor mij geen succes. En pas nu, na het lezen van David Deida begrijp ik waarom. Het verplicht thuiszijn, iets doen in het huishouden en bezig zijn met de kinderen: het was allemaal niet in lijn met mijn “mannelijke essentie”. Het paste niet bij wie ik was: een man met een missie en op zoek naar vrijheid.

Uiteindelijk leidde het ontkennen van wie ik werkelijk was tot een burn-out en een echtscheiding. En ik vermoed dat ik, mede door het slechte contact met mijn vader en het idee dat ik hem niet kon vertrouwen, een voorkeur ontwikkelde voor vriendschappen met vrouwen. Maar misschien vergis ik me?

Vergeven

Wie bovenstaande leest zou wellicht kunnen denken dat ik de schuld van mijn burn-out of mijn scheiding bij mijn ouders leg, of bij mijn eerste partner. Wel, dit heb ik lang gedaan en soms is dit nog te merken in mijn taalgebruik. De verantwoordelijkheid om het door mij gewenste leven te gaan leven ligt echter bij mij. Ik accepteer dat de dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen.

Tijdens één van de Sjamanistische Dood-levels heb ik mijn ouders vergeven – in het volledige besef dat dit voornamelijk voor mijzelf “waarde” zou hebben.

Onder andere door het lezen van boeken als “De Vier Inzichten” (Ruiz) en “De kracht van het NU” (Tolle) en het volgen van trainingen en workshops, zoals biodanza, tantra en “Veerkracht en weerbaarheid” heb ik geleerd van mezelf te houden en mijn eigen keuzes te maken. En nu ik – eindelijk – van mezelf hou is er ook ruimte om, oprechter dan ooit, van een ander te houden.

Op zoek naar vrijheid

“The “mission” or the search for freedom is the priority of the masculine, whereas the search for love is the priority of the feminine.” ~ David Deida, The Way of the Superior Man

Buiten spelen en hutten bouwen. Verstoppertje spelen of spoorzoeken met de jongens uit de klas. Of later, op het schoolplein, “meidenvangertje” doen. Rondbanjeren op de boerderij van mijn beste vriend. Bij mijn nichtje, op de boerderij, samen vliegeren, of samen spelen in de hooiberg…

In mijn vroege jeugd was ik mij natuurlijk totaal niet bewust van mijn mannelijke missie. Maar blijkbaar volgde ik mijn hart, als vanzelf. Ik zocht – en vond – vrijheid. Ik was, achteraf, goed bezig om van ’n jongen een echte man te worden.

Maar… was dat wel zo? In diezelfde jeugd zat ik ook regelmatig met mijn neus in ’n boek, of met mijn oren aan de radio gekluisterd. Fijn binnen, thuis, lekker warm, bij mijn moeder. Was ik dan toch een moederskindje?

De zoektocht naar vrijheid en een leven zonder beperkingen ging echter ook binnenshuis subtiel door. Ik las boeken over ontdekkingsreizigers, avonturiers en ruimtevaart. En later startte ik mijn eigen piratenzender – mijn eigen muziek draaien, en mijn keuze ook delen met anderen. Vrije radio…

In mijn studententijd vocht ik mijn eigen strijd voor persoonlijke vrijheid, en – dus – tégen de dienstplicht. Ik moest brieven schrijven, voor verschillende commissies verschijnen en bij de psychiater langs. En ik won!

Een andere vorm van vrijheid vond ik toen ik met mijn eerste partner ongehuwd ging samenwonen. Dat werd in de zwaar christelijke gemeente waar ik woonde nog altijd als een zonde gezien. Nog weer later vertrokken mijn vriendin en ik met de auto naar Frankrijk, waar we heerlijk in ons blootje over de camping liepen of op het strand lagen… Wat een vrijheid!

Wat is vrijheid voor jou? Voel je je helemaal vrij? Of ben je (nog) op zoek naar vrijheid?