Aanmoediging

Tijdens het voorbereiden van onze vakantie naar Turkije had ik het al gezien: In Ölüdeniz was veel te doen. En één van de dingen die je er kon doen was paragliden. Lang geleden wilde ik dat al graag een keer doen, maar het kwam er niet van…

Toen ik voor het eerst van mijn leven paragliders zag, in de Franse Alpen, leek het me gaaf om te kunnen zweven. Zo vrij als een vogel.

Zeker de eerste vakanties in Frankrijk was mijn vakantiebudget niet toereikend voor zo’n dure activiteit. Later zijn we eens op zoek gegaan naar een plek om te springen. Na een lange autorit bleek juist die dag Maria-Tenhemelopneming te worden gevierd, waardoor er helemaal niets te doen was in de Alpen. De kabelbanen stonden stil en er werd niet gevlogen…

Weer later had ik net een kind. En er kwamen nog kinderen bij. De wens om ooit te zweven werd onderdrukt door de overtuiging dat een goede vader verantwoordelijkheid neemt voor zijn kinderen. Die zouden zich zonder hem niet kunnen redden…

In Peru, nu 4 jaar geleden, zag ik condors zweven op de thermiek boven de Colca Canyon. Ik dacht er opnieuw aan hoe mooi het zou zijn om zelf vleugels te hebben.

Enfin, dit jaar, deze vakantie, waren we in Turkije. We zouden 8 dagen in Ölüdeniz verblijven. Meteen bij aankomst in het hotel zag ik al de paragliders zweven boven strand en zee. Er begon opnieuw iets te kriebelen… maar ik schudde het idee van me af. Te duur, te gevaarlijk. Vervolgens zag ik elke dag tientallen, nee, honderden paragliders cirkelen, hoog boven me in de lucht. Ik zag ze langzaam naar beneden glijden. Ook zag ik verschillende landingen. En mensen met een enorme grijns op hun gezicht.

Vijf dagen gingen voorbij. Ik was aan het wikken en wegen… Als elke dag honderden paragliders in het diepe sprongen en weer veilig landden, dan kon het nooit ècht gevaarlijk zijn. En geld was er nu ook… Wat hield me dan tegen?

Op de zesde dag, toen ik al bijna had besloten dat ik toch niet per se hoefde te zweven en ook al bijna durfde toe te geven dat ik misschien wel een klein beetje bang was, las ik een berichtje op Twitter. Voor de duidelijkheid: Ik was inmiddels behoorlijk chagrijnig over mijn eigen besluiteloosheid. Het Twitter-bericht verwees naar een blog van Eugène van den Hemel, getiteld “Jonathan Livingston Seagull & Jij”.

De laatste alinea van deze blog post luidde: “Volmaaktheid, geluk, liefde, plezier, en ook jij kennen geen getal en hebben geen grenzen. Sla je vleugels uit, vlieg! Vlieg en doe de hartelijke groeten aan Jonathan, immers hij, dat besef je nu, kan iedere aanmoediging gebruiken.”

Het was precies de aanmoediging die ik nodig had, op precies het juiste moment!