Schilderworkshop Paul Klee (1)

Op een zaterdagochtend, toen het huis verder stil was, vertrokken dochter Eva (13) en ik naar de schilderworkshop “Paul Klee” van KNOCKaRT.

Het gezelschap was klein maar gezellig. Naast cursusleidster Mieke, Eva en mij waren er nog twee leuke cursisten, Anette en Gerla.

“Een lijn is een punt die uit wandelen gaat” – Paul Klee

De workshop begon meteen al anders dan andere workshops: In plaats van een voorstelrondje mochten we om beurten elkaars portret tekenen. Uitgangspunt hierbij was dat de viltstift niet van het papier opgetild mocht worden totdat het portret klaar was. Een portret uit één lijn dus.

 

Daarna gaf Mieke ons een inleiding op Paul Klee. Wie was hij, wanneer leefde hij en wat deed hij? In een tijd dat de fotografie in opkomst was, moesten kunstenaars op zoek naar nieuwe manieren om de schilderkunst bestaansrecht te geven. Klee liet zich onder andere beïnvloeden door etnografische (primitieve) kunst en kindertekeningen.

“Kunst geeft niet het zichtbare weer, maar (kunst) maakt zichtbaar” – Paul Klee

Deze uitspraak van Paul Klee leidde al snel tot een diepgaande filosofische discussie. Wat maakt kunst dan zichtbaar? De droomwereld van de kunstenaar? Zijn gedachten, zijn gevoel?

Ook bij het bestuderen van kindertekeningen werd de vraag opgeworpen in hoeverre je als volwassene nog terug kunt naar de onbevangen staat waarin je als kind verkeerde. Wat moet je afleren en loslaten om weer als een kind te kunnen schilderen?

Voor mij een heel interessant thema. In “De Stem van Heelheid” van Don Miguel Ruiz las ik in de dagen voor de workshop: “Als klein kind zijn we volkomen authentiek. We doen nooit alsof we iets zijn wat we niet zijn. […] Dit is onze ware natuur voordat we leren spreken.”

En ik had juist de dag voor de schilderworkshop een andere workshop gedaan: De Sjamanistische Dood, level 2. Bij die workshop werden de deelnemers meegenomen op een soort trancereis, waarbij “loslaten” één van de doelen was. Daarbij verschenen – vanuit het onderbewuste? – schitterende beelden…

Dit gaf me niet alleen veel inspiratie voor het schilderen. Nu, achteraf, begrijp ik ook veel beter het grafschrift van Klee: “In het aardse leven ben ik niet te begrijpen, want ik woon net zo graag bij de doden als bij de nog niet geborenen. Een beetje dichterbij het hart van de schepping dan de meeste mensen, maar nog lang niet dichtbij genoeg.”

Meer over Paul Klee op Wikipedia.

 

Ik kies voor Liefde

Onder het kopje Waarom? schrijf ik:

“Vlak voor Kerst 2011 heb ik besloten dat ik mijn leven vanuit liefde wil leven. Liefde als uitgangspunt bij elke gedachte, bij elk gevoel, bij elk gesproken woord en bij elke handeling. Dit leidt voor mij onder andere tot een hernieuwde zoektocht naar mijn werkelijke passies. Tegelijkertijd wil ik, meer dan ooit, uiting geven aan wie ik ben.”

Een dag na de val van het Kabinet op 22 april 2012 startten Anne-Kee Deelen en Suzanne Unck een nieuwe groep op Facebook met de naam “Ik kies voor Liefde“. Nu, ruim een week later, heeft deze groep al bijna 1000 leden!

Met de groep willen we een signaal afgeven aan de leiders van dit land. We willen dat Nederland wordt geregeerd door mensen die keuzes maken vanuit liefde in plaats van angst. Liefde voor het land, voor elkaar en voor de natuur.

Voor mij is het vanzelfsprekend dat ik meedoe. Sluit jij je ook aan? Ik kies voor liefde!

Sjamanistische Dood, level 2

Ik peddelde rustig in een bootje over de rivier – de rivier van het leven…

Tot de dood mij riep en ik als een gek tegen de stroom in moest peddelen, om mijn leven te redden, om tijd te winnen, om van alles en iedereen afscheid te kunnen nemen…

 

“Nodig om de beurt iedereen uit in je boot… Iedereen waarvan je nog afscheid wilt nemen of waarmee je nog iets hebt uit te praten, want straks kan het niet meer…”, zo luidde de opdracht.

Ik nodigde stuk voor stuk alle mensen die mij dierbaar waren uit. Soms moest ik zoeken in de uithoeken van mijn geheugen, soms verschenen de beelden vanzelf… Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn ouders… Andere familieleden, vrienden, mensen die vroeger mijn vrienden waren, enkele lieve vriendinnen… Ik zag hun gezichten haast tastbaar voor me. Sprak met ze. Voelde heftige emoties…

Toen was het tijd om te gaan… De laatste aardse banden werden verbroken, er klonk een hemels lied en daarna werd het rustig… In de stilte die er toen was zag ik slechts één beeld… een vlinder.