Gebeurt alles met een reden?

Ik las op Facebook:

“Hoewel je ’t nu misschien nog niet begrijpt, alles gebeurt met een bepaalde reden.”

Ofwel, niets gebeurt voor niets. Dit kan vanuit een bepaalde vorm van spiritualiteit volkomen juist zijn, maar helpt het degenen die in diepe rouw zitten? Kun je tegen iemand die net te horen heeft gekregen dat-ie ongeneeslijk ziek is dat dat niet voor niets gebeurt? Of tegen iemand die net een geliefde heeft verloren? Of tegen iemand die geen kinderen blijkt te kunnen krijgen? Wat een dooddoener!

Het is dezelfde boodschap als: Wees sterk! Gewoon doorgaan! Stap er maar overheen. Voel maar niets…

De uitwerking op mij is dat ik me afsluit en dat ik vergeet te rouwen. Ik verhard.

Hoeveel anders zou het zijn als je eerst de rouw van de ander erkent? Wat ontzettend naar en pijnlijk moet dat voor je zijn. Ik hoop dat je een manier vindt om deze pijn, dit verlies te kunnen dragen.

Als ik deze woorden tot mij neem, voel ik tranen opkomen, gaat mijn hart open en kan ik bij de pijn. Het geeft me de mogelijkheid om te rouwen. Het verzacht mij.

Als we kijken naar de 5 fasen van rouwverwerking (ontkenning, onderhandelen, boosheid, verdriet, acceptatie) dan zou je kunnen zeggen dat “alles gebeurt met een reden” een vorm van ontkennen is, en op zijn best leidt tot pseudo-acceptatie. En het kan voor een tijdje best oké zijn om in die ontkenningsfase te blijven hangen.

Maar niet genomen rouw kan verderop in het leven tot verschillende lichamelijke en psychische klachten leiden.

Het is dus belangrijk om wel te rouwen, en zo via acceptie van de pijn uit te komen bij het (opnieuw) zin geven aan wat er is gebeurd en aan het leven.

Als buitenstaanders hebben we geen invloed op hoe iemands rouwproces verloopt en hoe snel het gaat. Wel kunnen we zorgen voor bedding, door de pijn en het verlies van de ander te erkennen. Het mag er zijn. Ja, het mag er volledig zijn.

Ik schreef dit n.a.v. de quote: “You may not understand it now, but everything happens for a reason” en het artikel dat ik eerder deze maand las: http://www.timjlawrence.com/blog/2015/10/19/everything-doesnt-happen-for-a-reason

En ik heb hierbij kunnen putten uit mijn eigen ervaring.

Pijnbestrijding

Ik ben niet bang voor aanslagen of geweld, of een aanstaande derde wereldoorlog.

Ik leef mee met degenen die geraakt zijn door de aanslagen in Parijs, net zoals ik meeleef met de nabestaanden van het neergestorte Russische vliegtuig in de Sinaï, net zoals ik meeleef met de burgerslachtoffers in Syrië en Irak.

Ook voel compassie voor de daders. Niet dat ik hun gedrag wil goedpraten, maar ergens in hun leven moet er ook iets zijn misgegaan waardoor ze tot deze keuzes zijn gekomen.

Waar ik me zorgen over maak, is hoe de aanslagen in de media worden gebruikt. Ik heb de indruk dat het publiek een collectief trauma wordt aangepraat, waarvan de sporen nog lang zichtbaar zullen zijn.

Waar ik me zorgen zorgen over maak, is de manier waarop regeringsleiders reageren door geweld met geweld te beantwoorden. Dit zal alleen maar tot meer geweld leiden.

Waar ik me zorgen over maak is dat de aanslagen worden gebruikt om extra bevoegdheden toe te kennen aan inlichtingendiensten, waardoor onze vrijheid (nog) verder wordt beperkt.

Waar ik me zorgen over maak is een verdere verharding en polarisatie van onze maatschappij. Ook hier zal uitsluiting van sommige mede-Nederlanders uiteindelijk leiden tot meer uitzichtloosheid en geweld.

En tegelijkertijd zie ik verbondenheid en verbroedering ontstaan, mensen die elkaar steunen. Ik zie statistieken voorbijkomen waaruit blijkt dat er in West-Europa sinds de jaren ’90 niet zo weinig dodelijke slachtoffers zijn gevallen bij aanslagen als de laatste 10-20 jaar. Ik zie mooie initiatieven van mensen die zich inzetten voor vluchtelingen.Ik zie berichten voorbijkomen die oproepen tot meer Liefde.

En ik neig ernaar te geloven dat de mens in de kern goed is, liefde is.

Laten we pijn bestrijden door lief te hebben. In de eerste plaats onszelf. En als dat lukt, onze naasten. En als dat lukt, ook onze vermeende vijanden.

<3

Liefde blijft

“A dream you dream alone is only a dream. A dream you dream together is reality” – John Lennon

De afgelopen twee jaar heb ik een bijzondere vriendschap gehad met een lieve vrouw. Een echte relatie mochten we het niet noemen, maar zo voelde het voor mij soms wel. Deze vriendschap kende een heel sterke dynamiek, van langzaam naar elkaar toe groeien, naar “samen”, en dan weer een snelle, afstotende beweging, naar “apart”.

Gemakshalve gebruik ik nu even de termen “aan” en “uit”, omdat dit voor de meeste mensen herkenbaar zal zijn. De eerste keer dat deze vriendschap uitging was ik ruim twee weken van de kaart, omvergeblazen. Ik voelde me gekwetst, dacht dat ik iets verkeerd had gedaan, ging heftig in verzet, wilde haar overtuigen van haar ongelijk. Ik ging door een rouwproces, omdat ik dacht dat ik haar voorgoed kwijt was.

In de maanden die volgden ging deze vriendschap nog verschillende keren aan en uit. Ik snap nu, achteraf, dat deze vriendin en onze vriendschap mij ontzettend veel heeft geleerd.

Ik kan van deze vrouw blijven houden om wie ze is, zonder dat ik het altijd eens hoef te zijn met haar keuzes en met het gedrag dat hieruit voortvloeit. Voor haar schreef ik het gedicht “Jij”. Ik leerde omgaan met mijn jaloezie. Ik zag eerst in dat ik op geen enkele manier controle kon uitoefenen op haar, en later wilde ik dat oprecht niet meer. Ik leerde vertrouwen te hebben, dat het altijd waar was wat ze zei. Dat het hoe dan ook waar was voor háár. Ik leerde blij te zijn voor haar, mét haar, in plaats van bezwaren te zien…

Nu, na bijna twee jaar, zijn we tot de conclusie gekomen dat we uit deze dynamiek willen stappen. Zij houdt vast aan haar vrijheid, ik verlang naar een vorm van toegewijd zijn aan elkaar… Ik weet dat het een mindfuck is, maar met deze overtuigingen komen we niet dichter bij elkaar. Ik heb me hardop afgevraagd of de vorm er werkelijk toedoet.

Ik laat haar nu los, maar de liefde blijft. Waar ik in eerste instantie dacht dat ik haar kwijt zou raken, weet ik nu dat ik voor altijd liefde voor haar zal blijven voelen. Wat ik wel ben kwijtgeraakt onderweg, zijn illusies, angsten en taboes, onrealistische dromen, overtuigingen over hoe het moest zijn, gevoelens van afwijzing.

Bij elke keer dat het “uit” ging viel zij van het voetstuk waarop ik haar had geplaatst, en elke keer werd het beeld dat ik van haar had gevormd bijgesteld. Het werd realistischer. Ik kon haar steeds beter zien voor wie ze werkelijk was.

Ik ben nu niet meer bang iets kwijt te raken wat ik in essentie toch al niet heb. Ik voel me niet langer gekwetst als zij – voor de zoveelste keer – voor haar vrijheid kiest.

Het interesseert me niet meer wat anderen ervan denken, dat ik als getrouwde man een relatie heb (gehad) met deze vrouw, die niet mijn vrouw is. Het interesseert me ook niet dat sommige mensen het zien als teken van zwakte of besluiteloosheid, dat ik haar telkens weer opzocht. Voor mij was het de weg van het hart. Maar een droom die je alleen droomt, blijft slechts een droom.

Ik heb geleerd te gaan staan voor wat ik wil, mijn dromen en mijn hart te volgen. Ik heb ondertussen echter óók geleerd dat sommige verlangens nooit vervuld zullen worden, en dat daar om gerouwd mag worden. Er zijn momenten dat ik haar ontzettend mis. Er zijn momenten dat het pijn doet tot op het bot.

Wat ik nog moet leren, is dat wat de ander zegt altijd waar is, in elk geval vanuit háár perspectief. Ik wil goed, nee, beter leren luisteren. Wel voelen wanneer het niet congruent is wat de ander zegt en doet, en tegelijk respect voor haar houden, en haar uitspraken niet in twijfel trekken.

Ben ik iets kwijtgeraakt, nu deze droom niet uitkomt? Niet echt… Ik voel me krachtiger, heb me niet afgesloten, voel meer liefde dan ooit. Ik ben dankbaar voor de vele mooie momenten die we samen hebben gedeeld, en ik ben ook dankbaar voor de lessen die ik heb gekregen. Dit waren misschien de twee meest intensieve jaren van mijn leven tot nu toe. Jaren waarin ik heb leren liefhebben. Jaren waarin ik mijn thuis vond. Jaren waarin ik via haar de weg terug naar mezelf vond.

Liefde blijft.

https://soundcloud.com/second-nature-sounds/love-remains

 

Ervaar en waardeer

Mijn lief,

We willen graag met elkaar omgaan,
We willen graag bij elkaar zijn.
We weten hoe het is,
We weten hoe het kán zijn.

Als we zijn in het hier en nu …
Als we aanwezig zijn in het moment…
Als we alleen maar ervaren wat er is…

We maken afspraken
Om te behouden wat er is
Om elkaar vast te houden
Om niet onze vrijheid kwijt te raken
Om niet onszelf te verliezen

We proberen de vorm te vangen
Vast te leggen wat er mag zijn
Vast te leggen hoe het moet zijn

Maar alles is veranderlijk
Niets blijft ooit hetzelfde

Stap voor stap groeien we
Stap voor stap verandert de relatie mee

De tijd verstrijkt
De vorm blijkt gewijzigd,
Afspraken niet langer houdbaar

Willen we dan nog met elkaar omgaan?
Willen we dan nog bij elkaar zijn?
Weten we nog hoe het is?
Weten we nog hoe het kan zijn?

Als we zijn in het hier en nu…
Als we aanwezig zijn in het moment…
Als we alleen maar ervaren wat er is…

Kúnnen we zonder afspraken?
Kúnnen we zonder vorm?

Durven we ons over te geven?
Aan de golven van zee?
Kunnen we meegaan?
Met de stroom van het leven?

Kunnen we elkaar loslaten?
Kunnen we de vorm loslaten?

Is er voldoende vertrouwen?
En delen we hetzelfde verlangen?

Kunnen we telkens liefde vinden?
En laten wij ons vinden door liefde?

Lopen we weg als het moeilijk is?
Of blijven we liefdevol aanwezig?

Ik wil graag met je omgaan,
Ik wil graag bij jou zijn.
Ik weet hoe het is,
Ik weet hoe het kán zijn.

Als we zijn in het hier en nu…
Als we aanwezig zijn in het moment…
Als we alleen maar ervaren wat er is…

Met dankbaarheid en waardering
Voor wat was en voor wat is
Met vertrouwen en verwachting
Voor wat kán zijn

Mijn lief,
Ervaar en waardeer…

Jij

Jij

bent net als ik:
zoekend
ontdekkend
lerend

Jij spiegelt mij
leert mij mijn sterktes en mijn zwaktes zien
leert mij wat mijn diepste verlangens zijn
laat me mijn grootste angsten voelen en doorleven

Jij
bent onlosmakelijk verbonden met mij

Jij leeft diep in mij

Jij
bent mij
 
 
(voor degene die mij leerde liefhebben)
 

Ik in de relatie

“Maar wie eerlijk is in alles zal wel eenzaam zijn”

– Acda & De Munnik (uit “Wacht op mij”)

Vorig jaar ben ik begonnen aan een nieuwe, driejarige opleiding. Ieder leerjaar heeft een jaarthema. Vorig jaar was dat “Wie ben ik?” en dit jaar is het thema “Ik in de relatie”. Over dit onderwerp, “Ik in de relatie”, moet ik ook mijn jaaropdracht schrijven. Er wordt van mij verwacht dat ik mijn thema’s rondom relaties “diepgaand onderzoek, uitwerk en integreer”.

Aangezien het thema een grote rol speelt in mijn leven, wil ik graag veel aandacht geven aan deze jaaropdracht. En aan het begin van deze week werd ik geïnspireerd om opnieuw te gaan schrijven voor mijn weblog. Zo ontstond het idee om online te gaan schrijven over mijn ervaringen met en in relaties.

Ik wil hierbij vooral mijn eigen aandeel in de relaties onder de loep nemen. Voor mij is dit spannend, omdat dit voor mij alleen werkt als ik dit serieus aanga, hetgeen betekent dat ik volledig open en eerlijk zal moeten zijn. Met de billen bloot. Tegelijk begrijp ik dat ik omwille van de privacy van de betrokkenen niet altijd alles openbaar kan maken.

Welke vorm het blog krijgt is nog niet helemaal duidelijk. Wel hoop ik op jullie vragen en reacties, zodat de onderwerpen met meer diepgang kunnen worden uitgewerkt. Dankjewel alvast!

 

Deep Impact

Is het geoorloofd dat een ouder zijn of haar kind slaat? Moet ik me schamen dat ik in mijn vader me sloeg toen ik klein was? Moet ik er nu over zwijgen, om mijn ouders te beschermen?

Hier komt de boeman

Vandaag heb ik deelgenomen aan een familieopstelling. Uit een korte analyse van het probleem dat ik inbracht bleek dat ik moeite heb met grenzen stellen.

“Is er ooit, in je kindertijd, in je jeugd iemand duidelijk over je grenzen gegaan?”

Ik hoefde niet lang na te denken. “Ja, mijn vader. Hij sloeg me.”

In de opstelling plaatste ik mijn vader – gespeeld door een andere deelnemer – in de ruimte, op een plek zo ver mogelijk van mij vandaan. Mijn vader was bijna nooit thuis. En als hij er wel was,  was hij meestal ook niet echt aanwezig. Ik kreeg de opdracht mijn vader te vragen om dichterbij te komen. En “stop” te roepen zodra ik merkte dat mijn gevoel veranderde.

“Papa, wil je dichterbij komen?”

Mijn vader kwam dichterbij. Ik vond het spannend, maar zei niks. Nadat mijn vader een paar stappen in mijn richting had gezet voelde ik mijn buik verkrampen.

“Stop!”

Ik voelde angst voor mijn vader! Na zoveel jaren zag ik ‘m nog steeds dreigend op me afkomen…

Ik kwam weer tot mezelf. En opnieuw moest ik mijn vader dichterbij roepen. Nadat hij een paar stappen had gezet, veranderde mijn gevoel opnieuw. Weer voelde ik angst opkomen, dus ik riep stop. Ik hoopte dat mijn gevoel anders zou zijn. Dat zijn intenties anders zouden zijn. Maar zo kon ik hem niet zien. Tranen liepen inmiddels over mijn wangen…

Voor de derde keer moest ik mijn vader dichterbij roepen. Na enkele stappen veranderde mijn gevoel opnieuw. En weer riep ik stop. Mijn vader was nu zo dicht genaderd dat ik – nog steeds op veilige afstand – emotie van zijn gezicht kon lezen. Wat betekende dit? Ik merkte dat ik gezien wilde worden, dat ik naar liefde verlangde. Maar meteen was daar wéér die angst…

In plaats van mezelf te laten zien, maakte ik me klein. Kroop ik weg. Hield ik mijn adem in om maar niet teveel geluid te maken. Trok ik me terug.

En dit is alleen nog maar wat er gebeurde nadat de klappen al waren gevallen.

Impact

Nu, vandaag, ben ik bijna 44 jaar. Na jaren van bagatelliseren en vergoelijken ben ik er klaar mee. Ja, ik was als kind vast niet altijd een lieverdje. Maar ik was nog altijd een kind, godverdomme!

Ik zat met vragen als: Waarom laat ik anderen zo makkelijk over mijn grenzen gaan? Waarom durf ik niet meer van mezelf te laten zien? Waarom altijd twijfelen of ik het wel goed genoeg doe? Waarom durf ik nog steeds niet voor publiek te zingen? En waarom draaide ik verschrikt mijn hoofd af, toen mijn lief haar hand op mijn gezicht wilde leggen?

Vandaag kwam het antwoord. Of althans, een groot deel van het antwoord. Die klappen van toen hadden een veel grotere impact op mij en op mijn leven dan ik ooit voor mogelijk had gehouden! En niet alleen op mijn leven, maar ook op het leven van de mensen om mij heen.

Wens

Ik zou willen dat mensen, die van zichzelf weten dat ze niet in staat zijn zich te beheersen, zich drie keer bedenken voordat ze aan kinderen beginnen.

Van mijn vader verwacht ik niets. Eerdere gesprekken liepen uit op “dan had je ’t waarschijnlijk verdiend”, “dat ging vroeger nu eenmaal zo” en “vraag die en die en die, en ze zullen allemaal vertellen wat een goede man ik ben”.

Het enige dat ik ooit nodig had, was: “Ik zie je, en ik hou van je”.

Dat mag ik nu tegen mezelf zeggen…

Duivels dilemma

De afgelopen twee jaar realiseerde ik mij dat ik in mijn tweede huwelijk opnieuw verstrikt was geraakt in allerlei afspraken die mij beperkten in mijn vrijheid.

Zullen we eens afspreken?

’t Begon ermee dat ik soms gewoon behoefte had aan een goed gesprek – naast de diepgaande gesprekken die ik al had met mijn partner. Soms heb je – heb ik – nu eenmaal behoefte aan een frisse kijk op de zaak, op een andere mening, op een luisterend oor voor de onderwerpen die binnen de eigen relatie niet besproken konden worden. Via social media als Twitter en Facebook was het eenvoudig deze onderwerpen aan te snijden. En een enkele keer volgde er een afspraak om elkaar in levenden lijve te ontmoeten. Om die ander beter te leren kennen en om het onderwerp van gesprek verder uit te diepen.

Bijna elke afspraak die ik maakte was met een vrouw. Ik heb al lang een voorkeur voor vrouwen en ook voor vriendschappen met vrouwen. ’t Was me niet eens echt opgevallen en ik zag er ook geen probleem in. Totdat mijn partner steeds vaker begon op te merken dat ze graag zou zien dat ik ook eens, of misschien wat vaker, met mannen zou omgaan. Maar ja, wat kun je met andere mannen bespreken als je het niet over voetbal, auto’s of vrouwen wilt hebben…? Bovendien waren de meeste van mijn collega’s ook al van het mannelijk geslacht.

Biodanza

BiodanzaIn dezelfde periode gingen mijn partner en ik wekelijks naar biodanza. Naast dat je er gewoon lekker individueel kunt dansen, worden er verschillende oefeningen gedaan waarbij je één op één in contact bent met je danspartner, of met verschillende mensen tegelijk.

Bij verschillende oefeningen merkte ik dat ik dat ik liefde kon voelen voor iedereen. Het maakte daarbij geen verschil of het nu om een vrouw of een man ging, groot of klein, oud of jong: het gevoel van liefde was er. En doordat het eigenlijk niet uitmaakte voor wie en bij wie ik liefde voelde, besefte ik steeds meer dat mijn gevoel van liefde niet aan die ander was gekoppeld. Het lukte steeds makkelijker om het gevoel tot enkele dagen na de workshop vast te houden. Het was mijn gevoel.

HartIk voelde liefde. Voor alles en voor iedereen, inclusief mijzelf. Een gevoel dat zich niet makkelijk in woorden laat vatten… Voor mij was het mooi, warm, allesomvattend; het kleurde mijn dagen een beetje mooier en ik liep regelmatig te grijnzen…

De liefde voelde overvloedig en de wens ontstond om haar te delen met andere mensen. Ik wilde andere mensen “aanraken”, zodat ze geïnspireerd zouden raken en dat de hele wereld elke dag een beetje mooier zou worden. Mooi toch?

Onvrij

Tot die ene keer bij biodanza, dat ik, volgens mijn partner, een oefening met háár had moeten doen en niet met die net iets te uitdagende vrouw. Er volgde een zwijgende autorit naar huis. En die keer dat ik lang in de stad was blijven hangen met een leuke vrouw die ik van Twitter kende. Er was absoluut niets gebeurd tussen haar en mij, maar mijn partner liet blijken dat ze het niet leuk vond…

Daarnaast ontmoette ik anderhalf jaar geleden een vrouw met wie het in online gesprekken heel goed klikte. In haar woorden voelde ik veel liefde. En later, toen we elkaar stilzwijgend in de ogen keken, ervoer ik haar als rustpunt, als bron van liefde in het verder zo drukke café. Ik bracht haar die avond naar haar huis, en daar hadden we een méér dan gezellige tijd samen…

Deze gebeurtenis bracht me volledig uit mijn evenwicht. Aan de ene kant wilde ik er graag over vertellen, omdat ’t op een bepaalde manier heel mooi was geweest. Aan de andere kant kende ik het standpunt van mijn partner, haar mogelijke reactie, en voelde ik me enorm schuldig dat dit was gebeurd. Ik voelde onrust en schaamte. En tegelijk ontstond het verlangen om ooit nog eens zoiets mee te mogen maken…

Bespreekbaar?

Toen de rust enigszins was weergekeerd koos ik ervoor te zwijgen. Wel wilde ik het onderwerp in de vorm van een hypothese bespreken. Wat nou als…? Stel, ik heb een afspraak met een andere vrouw, wat kan er dan wel en wat niet? Waar liggen de grenzen? Het bleek dat een stevige knuffel nog wel kon, maar zoenen en vrijen waren uit den boze. Opbiechten wat ik had gedaan zou dus leiden tot het einde van mijn relatie. En dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Maar als ik niks zou vertellen zou ik mezelf laf vinden en me voor altijd schuldig voelen. Een duivels dilemma…

Wat kan er wel in jouw relatie? Wat niet? Wat sta jij jezelf toe? En wanneer gaat jouw partner echt over de schreef?

 

Verloren contact

“The “mission” or the search for freedom is the priority of the masculine, whereas the search for love is the priority of the feminine.” ~ David Deida, The Way of the Superior Man

Ergens in mijn jonge jaren “wist” ik prima dat ik een vrijbuiter was die wilde ontdekken. Zonder er veel over na te denken ging ik op zoek naar vrijheid. En toch valt het niet te ontkennen… Ergens ben ik mijn missie als man uit het oog verloren.

Mijn vader heeft hierin een duidelijke rol gespeeld (al was hij zich daarvan niet bewust). Wat me vooral is bijgebleven uit mijn jeugd is het feit dat hij bijna nooit thuis was. En wanneer hij wel thuis was, ik mijn dromen met hem deelde of mijn plannen aan hem voorlegde, was daar bijna als vanzelfsprekend een afwijzende reactie. “Je kunt nog geen deuk in een pakje boter slaan”, “je kunt nog geen kip maken, al kreeg je de veren cadeau”, “Je bent net als Tijl Uilenspiegel, die zei: ‘Ze hebben allemaal een hekel aan me, maar ik heb het er zelf naar gemaakt’”, etc., etc. Hierdoor kon het idee postvatten dat ik niks kon. Nergens goed voor was. Dat ik niets waard was.

Door het gedrag van mijn moeder werd dit idee, dit gevoel, bijna ongemerkt versterkt. We mochten thuis niet koken of helpen met de afwas, want dat zou te veel rommel geven. Als kind vond ik dat helemaal niet zo erg, maar nu begrijp ik dat dit voor mij een belemmering is geweest om volwassen te worden.

Daarna verloor ik steeds meer het contact met mijn missie. Ik trouwde met mijn eerste partner. Zij was een vrouw die goed was in dingen plannen, en zorgen dat ze ook gebeurden. Ik ging in loondienst. Ik kreeg kinderen en met mijn partner sprak ik af dat ik één dag per week thuis zou zijn om op de kinderen te passen. Pardon, voor mijn kinderen te zorgen. De papa-dag was voor mij geen succes. En pas nu, na het lezen van David Deida begrijp ik waarom. Het verplicht thuiszijn, iets doen in het huishouden en bezig zijn met de kinderen: het was allemaal niet in lijn met mijn “mannelijke essentie”. Het paste niet bij wie ik was: een man met een missie en op zoek naar vrijheid.

Uiteindelijk leidde het ontkennen van wie ik werkelijk was tot een burn-out en een echtscheiding. En ik vermoed dat ik, mede door het slechte contact met mijn vader en het idee dat ik hem niet kon vertrouwen, een voorkeur ontwikkelde voor vriendschappen met vrouwen. Maar misschien vergis ik me?

Vergeven

Wie bovenstaande leest zou wellicht kunnen denken dat ik de schuld van mijn burn-out of mijn scheiding bij mijn ouders leg, of bij mijn eerste partner. Wel, dit heb ik lang gedaan en soms is dit nog te merken in mijn taalgebruik. De verantwoordelijkheid om het door mij gewenste leven te gaan leven ligt echter bij mij. Ik accepteer dat de dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen.

Tijdens één van de Sjamanistische Dood-levels heb ik mijn ouders vergeven – in het volledige besef dat dit voornamelijk voor mijzelf “waarde” zou hebben.

Onder andere door het lezen van boeken als “De Vier Inzichten” (Ruiz) en “De kracht van het NU” (Tolle) en het volgen van trainingen en workshops, zoals biodanza, tantra en “Veerkracht en weerbaarheid” heb ik geleerd van mezelf te houden en mijn eigen keuzes te maken. En nu ik – eindelijk – van mezelf hou is er ook ruimte om, oprechter dan ooit, van een ander te houden.